Η Αγία Παρασκευή στο Μαντείο αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά και ιστορικά μνημεία της περιοχής της Δωδώνης. Ο ναός χτίστηκε το 1776 στη θέση «Τσιουμπάρι», μέσα σε δασική τοποθεσία, και δεσπόζει στο τοπίο χάρη στη θέση του πάνω σε γήλοφο και στον χαρακτηριστικό πανύψηλο τρούλο του. Η παράδοση συνδέει την ανέγερσή του με τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, ενώ ο χώρος απέκτησε ιδιαίτερη σημασία και για την τοπική κοινωνία, καθώς εκεί λειτούργησε και το πρώτο σχολείο του χωριού.

Το 1853 η Αγία Παρασκευή συνδέθηκε και με σημαντικά ιστορικά γεγονότα, αφού στον ναό συγκεντρώθηκαν κάτοικοι του Μαντείου, των Μελιγγών, της Δωδώνης και των Δραμεσιών, με αφορμή την κήρυξη της Ηπειροθεσσαλικής επανάστασης. Σήμερα το μνημείο διατηρεί όχι μόνο τη θρησκευτική του σημασία, αλλά και τον χαρακτήρα ενός τόπου στενά δεμένου με τη μνήμη και την ιστορία της περιοχής.

Το Σιστρούνι ξεχωρίζει για το φυσικό του τοπίο και για τη στενή του σχέση με τα νερά της περιοχής. Ανάμεσα στα σημεία της Δημοτικής Ενότητας Λάκκας Σουλίου, καταγράφεται ως ένας από τους τόπους όπου υπάρχουν πηγές που τροφοδοτούν τον Αχέροντα και τους παραποτάμους του. Η παρουσία των νερών, σε συνδυασμό με τα πέτρινα γεφύρια και τους παλιούς νερόμυλους, δημιουργεί ένα τοπίο ιδιαίτερα αυθεντικό, που διατηρεί έντονα τα στοιχεία της παραδοσιακής ηπειρώτικης υπαίθρου.

Παράλληλα, στην περιοχή αναφέρονται ερείπια πελασγικών τειχών και αρχαίοι κιβωτιόσχημοι τάφοι, στοιχεία που μαρτυρούν τη μακρά κατοίκηση και το ιστορικό βάθος του τόπου. Το Σιστρούνι αποτελεί έτσι ένα σημείο όπου η φύση, η τοπική αρχιτεκτονική και τα ίχνη του παρελθόντος συνυπάρχουν με τρόπο ουσιαστικό και διακριτικό.

Η περιοχή των Σελλών διατηρεί μέχρι σήμερα τον ήπιο αγροτικό και παραδοσιακό χαρακτήρα της, με οικισμούς που παραμένουν στενά συνδεδεμένοι με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και το φυσικό τοπίο της Ηπείρου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Σενίκο, ημιορεινός οικισμός στη βόρεια απόληξη της Κοιλάδας των Σελλών, όπου τα τοξωτά πέτρινα γεφύρια στην είσοδο του χωριού συνθέτουν μια εικόνα απόλυτα εναρμονισμένη με το περιβάλλον.

Ιδιαίτερη θέση έχει και το πέτρινο γεφύρι «Χελιμόδι», ένα σημαντικό αρχιτεκτονικό μνημείο της περιοχής, δίτοξο, με συνολικό μήκος περίπου σαράντα μέτρα και λιθόστρωτο κατάστρωμα. Το τοπίο συμπληρώνεται από καλλιεργημένες εκτάσεις, χαμηλούς λόφους και θέα προς την Ολύτσικα, διαμορφώνοντας μια περιοχή όπου η καθημερινή ζωή, η πέτρα και η φύση συνυπάρχουν με αυθεντικότητα.

Στους Μελιγγούς, το Λαογραφικό Μουσείο «Αφοί Πέτρου» αποτελεί έναν σημαντικό χώρο διατήρησης της τοπικής μνήμης και της καθημερινότητας παλαιότερων εποχών. Η προσπάθεια για τη δημιουργία του ξεκίνησε το 1986 και το μουσείο ιδρύθηκε το 1994, στεγαζόμενο στους κάτω ορόφους του παλιού σχολείου του χωριού, κάτω από την πλατεία και την εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Τα εκθέματά του, όλα δωρεές κατοίκων, είναι οργανωμένα σε πέντε αίθουσες και παρουσιάζουν εργαλεία, οικιακά αντικείμενα, έθιμα και πτυχές της αγροτικής και κοινωνικής ζωής του τόπου. Το σημείο αυτό συνδέεται και με τη μνήμη του ευεργέτη Παναγιώτη Αθανασίου ή Γιαννοπλάτη, ο οποίος εγκαταστάθηκε στη Ρουμανία, απέκτησε μεγάλη περιουσία και με τη διαθήκη του το 1890 την άφησε στους Μελιγγούς για φιλανθρωπικά έργα. Από το όνομά του πήρε την ονομασία της και η Γιαννοπλάτειος Σχολή, συνδέοντας το μουσείο με την ιστορία της παιδείας, της ευεργεσίας και της συλλογικής ταυτότητας του χωριού.