Το κτήριο της Περιφέρειας Ηπείρου, γνωστό παλαιότερα ως κτήριο της Νομαρχίας Ιωαννίνων, αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δημόσια κτίρια της πόλης και σημείο αναφοράς για το σύγχρονο διοικητικό της κέντρο. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 1935, σε σχέδια της Γιαννιώτισσας αρχιτέκτονα Ερικαίτης Ιωαννίδου, και ήδη από την αρχική του σύλληψη προοριζόταν να αποτελέσει ένα επιβλητικό διοικητικό μέγαρο. Ωστόσο, η πορεία του διακόπηκε το 1940, όταν το κτίριο βομβαρδίστηκε και παρέμεινε ερείπιο για αρκετά χρόνια. Η ανοικοδόμησή του ξεκίνησε ξανά τη δεκαετία του 1960, οπότε ολοκληρώθηκαν οι δύο πρώτοι όροφοι, ενώ το 1970 προστέθηκε και ο τρίτος όροφος σε παραδοσιακό γιαννιώτικο ρυθμό, δημιουργώντας μια εμφανή αλλά ενδιαφέρουσα αντίθεση με το αυστηρό νεοκλασικό ύφος του αρχικού κτιρίου.
Η αξία του χώρου, όμως, δεν περιορίζεται μόνο στο σημερινό οικοδόμημα. Η τοποθεσία διαθέτει μακρά ιστορική συνέχεια, καθώς η ευρύτερη περιοχή της σημερινής κεντρικής πλατείας κατοικούνταν ήδη από τον 15ο αιώνα και ήταν γνωστή ως Ναμάς Γκιαχ, δηλαδή «τόπος προσευχής». Κατά τους επόμενους αιώνες εξελίχθηκε σε σημαντικό πυρήνα της πόλης, ενώ εδώ βρισκόταν και το αρχαιότερο μουσουλμανικό νεκροταφείο των Ιωαννίνων. Στην ίδια θέση ανεγέρθηκε το Τέμενος Ναμάς Γκιαχ, ένα από τα σημαντικότερα τεμένη της πόλης, που χτίστηκε στη θέση του παλαιότερου ναού της Αγίας Παρασκευής. Το τέμενος διατηρήθηκε μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα και κατεδαφίστηκε το 1924, στο πλαίσιο της ευρύτερης κατεδάφισης των οθωμανικών τεμενών της πόλης.
Η περιοχή συνδέεται επίσης με σημαντικές υποδομές του παρελθόντος, όπως λουτρά και υδραγωγεία, γεγονός που επιβεβαιώνει τον κεντρικό της ρόλο στην ιστορική εξέλιξη των Ιωαννίνων. Σήμερα, το κτήριο στεγάζει υπηρεσίες της Περιφέρειας Ηπείρου και εξακολουθεί να έχει καίρια διοικητική σημασία. Μπροστά από την είσοδό του βρίσκονται δύο χαρακτηριστικοί ανδριάντες: του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Ιωάννη Κωλέττη, προσθέτοντας έναν ακόμη συμβολικό και ιστορικό χαρακτήρα στο σημείο.
Το κτήριο της Περιφέρειας Ηπείρου δεν αποτελεί μόνο έναν χώρο διοίκησης, αλλά και ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας της πόλης, όπου διαφορετικές εποχές, αρχιτεκτονικές αναφορές και μνήμες συνυπάρχουν στον ίδιο αστικό χώρο
